روش‌های مدیریت پرونده‌های (فایل‌های) صوتی

1.    مقدمه

در این استاندارد، دربارۀ سازوکارها (مکانیسم‌ها) یا روش‌های مدیریت پرونده‌های (فایل‌های) صوتی صحبت می‌شود؛ و تمرکز بر پرونده‌های (فایل‌های) صوتی است که پخش آن‌ها روی صفحات وب بیش از سه ثانیه طول می‌کشد. این استاندارد به توسعه‌دهندگان وب گوشزد می‌کند که باید سازوکارها یا روش‌هایی را برای مدیریت این پرونده‌های (فایل‌های) صوتی ایجاد کنند. این روش‌ها می‌تواند شامل دکمه‌های پخش یا توقف و همچنین کنترل‌هایی برای مدیریت و تنظیم صدا باشند.

تصور کنید که یک کاربر نابینا با استفاده از نرم‌افزارهای صفحه‌خوان در حال شنیدن محتویات داخل یک صفحۀ وب است؛ صفحه‌ای که در آن یک پروندۀ (فایل) صوتی در حال پخش است.

نتیجۀ این دو اتفاق هم‌زمان، همواره چنین است که توانایی دریافت اطلاعات به‌صورت صوتی برای فرد ناشنوا به‌شدت کاهش می‌یابد و او دچار یک نوع هرج‌ومرج شنوایی می‌شود. بنابراین، به توسعه‌دهندگان وب و طراحان محتوا پیشنهاد می‌شود که امکانات و سازوکارهایی را برای مدیریت و کنترل پخش پرونده‌های (فایل‌های) صوتی در صفحات وب قرار دهند. این سازوکارها می‌تواند شامل دکمه‌هایی برای پخش یا متوقف کردن پرونده‌های (فایل‌های) صوتی و همچنین کم و زیاد کردن صدای این پرونده‌ها (فایل‌ها) باشد.

گاهی هنگامی‌که صفحۀ وب بارگذاری (load) می‌شود، ناخودآگاه یک پروندۀ (فایل) صوتی به‌صورت خودکار پخش می‌شود که یک روش طراحی غلط در جاگذاری یک فایل صوتی است؛ به‌عنوان مثال، یک آهنگ به‌صورت پس‌زمینۀ صوتی پخش می‌شود. توجه داشته باشید که همواره باید قدرت مدیریت پرونده‌های (فایل‌های) صوتی و تصویری را برای کاربران محقق کرد.

جامعۀ هدف دارای اولویت برای استاندارد، افرادی هستند که به کمک نرم‌افزارها و فناوری‌های کمکی، صفحات وب را می‌خوانند؛ بنابراین باید سازوکاری برای این افراد فراهم شود تا هم از درهم‌تنیدگی صداهای مشخص جلوگیری کند و هم قدرت کنترل صدا را به این افراد بدهد.

اولویت بعدی این استاندارد، افرادی هستند که قدرت تمرکزشان کمتر است و مشکلات تمرکزی دارند؛ مانند افراد مبتلا به اوتیسم. این افراد می‌توانند با تنظیم این پروندۀ (فایل) صوتی محتوای تصویری را که می‌تواند شامل متن یا سایر عناصر باشد، در زمان پخش پروندۀ (فایل) صوتی، به‌صورت هم‌زمان، بهتر و راحت‌تر درک کنند.

2.    مثال‌هایی برای این استاندارد

1) یک پروندۀ (فایل) صوتی است که هنگام بارگذاری صفحۀ وب به‌صورت خودکار پخش می‌شود. در این صفحه پیوندی (لینکی) به نام silent وجود دارد که کاربر می‌تواند با کلیک روی آن، این پرونده (فایل) را از حالت شنیداری خارج کند.

2) یک صفحۀ وب مبتنی بر فلَش (flash) است که صدایی را هم‌زمان با پخش پروندۀ (فایل) فلَش، برای سه ثانیه پخش می‌کند.

3) یک صفحۀ وب مبتنی بر فلَش (flash) است که به‌صورت خودکار صدایی را در صفحۀ وب پخش می‌کند. این پروندۀ (فایل) فلش دارای تنظیم‌کننده‌هایی است که کاربر به‌وسیلۀ آن‌ها می‌تواند صدای این پرونده (فایل) را خاموش کند.

1.    امکان توقف پروندۀ (فایل) صوتی

بر اساس دستورالعمل G60، این امکان وجود دارد که یک پروندۀ (فایل) صوتی در صفحۀ وب به‌صورت خودکار پخش شود؛ اما اگر این پرونده (فایل) برای کاربران کم‌توانی که با استفاده از صفحه‌خوان یا متن‌خوان متن صفحۀ وب را می‌شنوند، مشکلی ایجاد کند، باید برای این پرونده (فایل) سازوکار یا کنترلی اندیشیده شود که این کاربران نیز بتوانند به کمک ابزارهای کمکی و صفحه‌خوان آن را مدیریت کنند. به عبارت دیگر، امکان مدیریت پروندۀ (فایل) صوتی به کمک نرم‌افزارهای صفحه‌خوان وجود داشته باشد.

1-1. مثال: اجرای خودکار پروندۀ (فایل) صوتی در هنگام باز شدن صفحۀ وب

برای مثال، یک صفحۀ وب هنگامی‌که با یک مرورگر باز می‌شود، دارای یک پروندۀ (فایل) صوتی است که به‌صورت خودکار پخش می‌شود و یک فرد نابینا می‌تواند با کمک صفحه‌خوان این پرونده (فایل) صوتی در حال پخش را درصورتی‌که برایش اختلال پدید آورد، متوقف کند

نکتۀ مهم این است که طبق این دستورالعمل برای پرونده‌هایی (فایل‌هایی) که در کمتر از سه ثانیه اجرا می‌شوند، نیازی به چنین سازوکارهایی برای کنترل یک پروندۀ (فایل) صوتی نیست.

1-2. مثال: پروندۀ (فایل) صوتی کوتاه

برای مثال، یک صفحۀ وب در هنگام باز شدن عبارت کوتاهی اعلام می‌کند و پروندۀ (فایل) صوتی متوقف می‌شود؛ یا صفحۀ اول یک وب‌گاه باز می‌شود، پیام خوشامدگویی خیلی سریعی می‌گوید و متوقف می‌شود. در این‌گونه موارد، نیازی به داشتن سازوکارهایی برای مدیریت پرونده‌ای (فایلی) صفحۀ وب نیست؛ زیرا فاصلۀ زمانی به‌قدری کوتاه است که موجب آزار یا اختلال در شنوایی فرد نابینا نمی‌شود.

2.    امکان توقف پرونده (فایل) صوتی توسط کاربر

در این قسمت از استاندارد، به دستورالعمل G170 پرداخته می‌شود. این دستورالعمل به توسعه‌دهندگان وب اجازۀ استفاده از پرونده‌های (فایل‌های) صوتی در صفحات وب را می‌دهد.

در همین حال، در این دستورالعمل آمده است که طراحان و توسعه‌دهندگان وب باید امکانی را برای غیرفعال کردن صدای پروندۀ (فایل) صوتی در ابتدای صفحۀ وب فراهم کنند؛ به‌طوری‌که افراد کم‌توان، به‌خصوص نابینایان، بتوانند با استفاده از ابزارهای کمکی و امکاناتی که در این ابزارها تعبیه می‌شود، در بدو ورود به صفحۀ وب به‌راحتی دکمه یا کنترل‌هایی را که مربوط به غیرفعال کردن یک پروندۀ (فایل) صوتی است، پیدا و مطابق نیاز خود آن را مدیریت کنند. در این استاندارد تأکید می‌شود که این کنترل‌ها یا سوئیچ‌ها در ابتدای صفحه قرار داده شوند.

2-1. مثال: پویانمایی (انیمیشن) چندثانیه‌ای

در این مثال، یک صفحۀ وب است که یک محتوای چندثانیه‌ای مبتنی بر وب در آن قرار داده شده است. در این محتوای چندثانیه‌ای که شامل بخش صوتی نیز می‌شود، یک پویانمایی (انیمیشن) کوتاه در زمینۀ تعمیر موتور خودرو قرار دارد. در کنار این پویانمایی (انیمیشن) همراه با صوت، دو دکمۀ stop و pause جاسازی شده است که افراد کم‌توان بتوانند به‌راحتی این پرونده (فایل) چندرسانه‌ای را پخش یا متوقف کنند.

2-2. مثال: فیلم کوتاه

در مثال دوم، یک صفحۀ وب است که در آن یک فیلم کوتاه نمایش داده می‌شود. در کنار فیلم کوتاه، یک دکمه یا پیوندی (لینکی) به نام عدم پخش فیلم وجود دارد که می‌تواند باعث پخش نشدن فیلم کوتاه شود.

2-3. مثال: محتوای مبتنی بر Flash

در مثال سوم، یک صفحۀ وب است که در آن یک پروندۀ (فایل) فلَش قرار داده شده که شامل ویدئو و صوت است. در کنار این پروندۀ (فایل) فلَش یک دکمه با نام غیرفعال کردن محتوای رسانه‌ای قرار دارد که کاربران می‌توانند با کلیک روی آن مانع پخش پروندۀ (فایل) رسانه‌ای فلَش روی صفحۀ وب شوند.

3.    امکان اجرای پروندۀ (فایل) صوتی توسط کاربر (غیرخودکار)

در ادامه، به دستورالعمل G171 پرداخته می‌شود. با استفاده از این دستورالعمل صوتی، زمانی پخش پروندۀ (فایل) صوتی شروع می‌شود که کاربر درخواستی را مبنی بر پخش پروندۀ (فایل) صوتی در صفحات وب بدهد؛ برای مثال، روی یک پیوند (لینک) یا آیکن کلیک کند.

این دستورالعمل به توسعه‌دهندگان وب توصیه می‌کند که پروندۀ (فایل) صوتی را در صفحات وب موردنظرشان قرار بدهند؛ اما به حالت Auto play یا پخش خودکار نباشد. یعنی زمانی‌که کاربر خواستار پخش شدن این پروندۀ (فایل) صوتی است، با کلیک یا انتخاب یک گزینه این امکان برایش فراهم باشد. البته این امکان باید به‌گونه‌ای جاسازی شود که نرم‌افزارهای متن‌خوان نیز قابلیت شناسایی این امکان را داشته باشند؛ یعنی اگر در صفحۀ وب دکمه یا پیوندی (لینکی) قرار دارد، باید قابلیت تبدیل به صوت را داشته باشد.

3-1. مثال: صدای پیش‌زمینه

یک صفحۀ وب که در آن باید یک موزیک یا آهنگ به‌صورت صدای پس‌زمینه پخش شود. این آهنگ به‌صورت یک چرخه همواره در حال تکرار است و متوقف نمی‌شود. اما پخش این آهنگ به‌طور خودکار شروع نمی‌شود. در قسمت بالای این صفحۀ وب، پیوندی (لینکی) قرار داده شده است که به کاربر اجازه می‌دهد به‌طور دستی انتخاب کند که این صدای پس‌زمینه پخش بشود یا نشود. عنوان پیوند (لینک) روشن کردن صداست. بعد از اینکه کاربر این دکمه را کلیک یا انتخاب می‌کند، پخش صدای پس‌زمینه شروع می‌شود. در کنار این پیوند (لینک) یک پیوند (لینک) دیگر به نام غیرفعال کردن صدا قرار دارد؛ درصورتی‌که کاربر این پیوند (لینک) را انتخاب کند، صدای پس‌زمینه متوقف یا غیرفعال می‌شود.

3-2. مثال: محتوای صوتی مهم

صدای نهنگ در یک صفحۀ وب است. با قرار گرفتن پروندۀ (فایل) صدای نهنگ در صفحۀ وب، یک پیوند (لینک) با عنوان شنیدن صدای نهنگ‌های خاکستری ایجاد شده است. اگر کاربر این پیوند (لینک) را انتخاب یا کلیک کند، فایل صدای نهنگ که با قالب (فرمت) MP3 پخش می‌شود.

4.    امکان مدیریت پرونده‌های (فایل‌های) صوتی در Silverlight

در این قسمت از استاندارد، دستورالعمل SL24 بررسی می‌شود و از این دستورالعمل، توصیه‌هایی برای بهبود سازوکارهای مدیریت اجرای پرونده‌های (فایل‌های) صوتی در پرونده‌های (فایل‌های) مختلف Silverlight پیدا می‌شود. در زیرساخت برنامه‌نویسی پرونده‌های (فایل‌های) مبتنی بر Silverlight یک object یا شیء به نام media element با ویژگی Auto play وجود دارد که برای مدیریت اجرای پرونده‌های (فایل‌های) صوتی و تصویری استفاده می‌شود. البته Auto play به‌صورت پیش‌فرض فعال است و هنگام بارگذاری (loud) صفحۀ وب به‌طور خودکار اجرا می‌شود. اگر این امکان به‌صورت خودکار فراهم نشود، باید با عنصر false مقداردهی شود.

می‌توان در قسمت scours نشانی‌ای را که پروندۀ (فایل) صوتی در آن قرار دارد، نوشت تا مشخص شود که از چه روشی در ویژگی Auto play استفاده می‌شود.

سه روش در این زمینه وجود دارد: play، pauses و stop؛ که برای پخش، توقف و قطع کردن پروندۀ (فایل) صوتی استفاده می‌شود.

5.    امکان مدیریت پرونده‌های (فایل‌های) صوتی در FLASH

در این بخش از استاندارد، به دستورالعمل FLASH18 پرداخته می‌شود که امکان کنترل پرونده‌های (فایل‌های) صوتی مبتنی بر فلَش را در صفحات وب ایجاد می‌کند. در این دستورالعمل آمده است که طراحان و توسعه‌دهندگان وب می‌توانند از پرونده‌های (فایل‌های) صوتی مبتنی بر فلَش به‌صورت خودکار در صفحات وب استفاده کنند. اما نکتۀ مهم این است که توسعه‌دهندگان وب باید امکانی را فراهم کنند که کاربران بتوانند به‌سادگی و به‌سرعت پروندۀ (فایل) صوتی مبتنی بر فلَش را مدیریت کنند؛ درواقع، باید این پرونده‌ها (فایل‌ها) را به‌گونه‌ای طراحی کنند که این مدیریت به کمک ابزارها و فناوری‌های کمکی میسر باشد. ازجمله متن‌خوان‌ها، ابزارهای بزرگ‌نمایی تصویر یا سازوکارهایی از این دست که برای افراد دچار محدودیت‌های ذهنی، رفتاری و حتی گفتاری و بینایی، امکان مدیریت صداهای موجود در پرونده‌های (فایل‌های) فلَش مبتنی بر وب را فراهم می‌آورند. یکی از راه‌های موجود در پروندۀ (فایل) فلَش این است که طراحان و توسعه‌دهندگان وب ضمن اینکه اجازۀ اجرای پروندۀ (فایل‌های) فلَش را می‌دهند، این امکان را برای کاربران فراهم می‌آورند که برای مهار کردن عملکرد این پرونده‌ها (فایل‌ها) از اسناد یا پرونده‌های (فایل‌های) html استفاده کنند. به عبارت دیگر، کاربر به‌جای پروندۀ (فایل) فلش با اسناد html در ارتباط است. درواقع، در داخل اسناد html یک پروندۀ (فایل) فلش به‌عنوان یک رسانۀ خارجی قرار داده شده است و از سوی دیگر، در زبان html کلاسی (class) به نام External interface وجود دارد که امکان ارتباط کدهای html را با رسانه‌های خارجی فراهم می‌آورد.

برآیند این ردۀ (class) دوجانبه این است که کاربر می‌تواند با استفاده از آن و از طریق امکاناتی که زبان html به این کلاس می‌دهد، محتوای پروندۀ فلَش را بدون اینکه با محتوای آن در ارتباط باشد، مدیریت کند.

اگر توسعه‌دهندگان وب به این روش علاقه‌ای نداشته باشند، می‌توانند کد مدیریت صدا را در کد محتوای پروندۀ (فایل) فلش فراهم کنند؛ به این صورت که می‌توانند با ایجاد برچسب روی دکمه‌های دیداری مربوط به مدیریت صدا، درون محتوای فلَش این امکان را به کاربر کم‌توان بدهند که با استفاده از ابزارهای کمکی پروندۀ (فایل) فلش را کم و زیاد یا اساساً قطع کند و مانع اجرای آن درون صفحۀ وب شود.

6.    امکان غیرفعال کردن صدای محتوای مبتنی بر FLASH

در این قسمت از استاندارد، دستورالعمل FLASH34 بررسی می‌شود که امکان غیرفعال کردن صدا را در فایل‌های فلش را ایجاد می‌کند. این امکان به‌وسیلۀ فناوری‌های کمکی در پرونده‌های (فایل‌های) فلش -که به‌صورت خودکار هنگام بارگذاری صفحات وب پخش می‌شوند- فراهم می‌گردد. برای اینکه نرم‌افزارهای متن‌خوان پرونده‌های (فایل‌های) فلش را درک کنند، معمولاً در زبان اکشن‌اسکیریپت از مشخصه‌ای به نام  flash.accessibility.Accessibility.active استفاده می‌کنند. درصورتی‌که این تابع true باشد، فلش یا flash player امکان درک محتویات فلش را برای ابزارها یا فناوری‌های کمکی فراهم می‌کند. این تابع، دسترسی طراحان و توسعه‌دهندگان را به محتویات پروندۀ (فایل) فلش بهبود می‌بخشد.

7.        تنظیم صدای پروندۀ (فایل) صوتی در محتوای مبتنی بر Silverlight

در این قسمت از استاندارد، بر دستورالعمل SL3 مرور می‌شود که به کنترل یا تنظیم صدای پروندۀ (فایل) صوتی در زیرساخت Silverlight مربوط است. همان‌طور که پیش‌تر اشاره شد، در Silverlight کلاس به نام media element وجود دارد که وظیفه‌اش مدیریت پروندۀ (فایل‌های) صوتی و تصویری در Silverlight است. در این کلاس، مشخصه‌ای به نام volume در نظر گرفته شده است که به کاربر اجازه می‌دهد صدای پروندۀ (فایل) صوتی را مطابق با نیاز و علاقه‌اش تنظیم کند. طراحان و توسعه‌دهندگان می‌توانند بر اساس این دستورالعمل، امکان تنظیم صدای محتوای مبتنی بر Silverlight را به کاربران ارائه دهند.

این مشخصه در Silverlight player، نسخۀ 3 به بعد، قابل درک است. با استفاده از این مشخصه، کاربر یک Slider از Silverlight دریافت می‌کند که با پایین یا بالا بردن آن می‌تواند صدای پروندۀ (فایل) صوتی را تنظیم کند.

 

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

دوست دارید به بحث ملحق شوید؟
نظرات خود را با ما در میان بگذارید!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *